پا که به نگاهم زدی

آرامش درونم را بهم زدی

تجسم با تو بودنم را در کلامت یافتم

وقتی مرا بنام کوچکم  صدا زدی.

تمام نفسهام

فیس و فیس

دونه به دونه

می خوام جاری بشه

ماه

به شبم کی راهی

می شه؟

تا خرخره در تنهایی ام

.......

......................نفسم.........

شاعری گفت:

هرچه تو را خاطر نشان کند

                             دوری کنم

............وای چه دروغ عظیمی

با خود گفت:

با نفس هایت چه می کنی شاعر.

حزن

رو سینه ام

بخواب است...............هیس

به ناز خنده هایت دلبندم

به ،توهم، آوای تو

           سر پرانم

                    ............دم به دم.

وقتی نامت را به روی بازویم خال کوبیدم

خیال کردم عشقت را تا ابد به نام خود کردم

سال ها می گذرد .....

امروز روی نامت داغ نهادم و پیرهنی از نقره کار کردم.

^{_{گریه های یک مرد تماشا دارد؟}}

^{_{ضجه هایش چه؟ مرحبا دارد.}}

^{_{عمق زخمش ...آه}}

^{_{.....................چاه ویل را به تماشا دارد}}.

به شب

مایه تنهایی زدم

در انتظارم

................تا صبح شود.

تمامی بهاران ارزانی تو

درخچه گلی  کافیست مرا

- تا بلبل شوم.

مرا با سال نو چه کار

من در همان روز جدایی

..........................درمانده ام.

تو به در دوستی سنگی می زنی و در می روی

من هم جوشی می زنم و از نیستی ات سر می روم

تو به خیالت از قفس تنگ دلم پر می زنی

من به آسمان فراخ دیده توهر روز سر می دهم.

آنچه که مرا برگ برگ به تو می خواند

جاذبه ازلی توست

چرا که ریشه در تو دارم   

وآسمان ها را هفت به هفت پس می زنم

..........و در تو فرو می روم.

سالها پیش

دلت را دزدیدم

خواهش می کنم نکن " قطع یدم"

.............. برایت می نویسم  هنوزم .

      چه شب سرد ی

                            و تهاجم سنگین خفاشان تنهایی

                            وهم آ فرینان هراس انگیز

                               سپیده ستیزان مرگ آور

دلم به همراهی دل تو تنگ است

تا چنگ برم بر شانه های مهر بانی اش

جرعه ای نگاه

                     _از چشم تو

                     _ بر گلوی چشم من

شب زمین 

_ تکیه برروز دارد

_ و من برتو

تو اگر نباشی :

زمینی همه شب یا همه روزم.

به زورق شکسته دل ما

هزار موج می تازد

آن دریای متلاطم

آن نگار

آن عشوه آلود

از عاشقان کویش دل نمی جوید

هزار خنجر به دست

نه فرودی نه رخصت رهایی.

شرمگین منم

اما بر رخ گل شبنم

تقدیمی توست این نوگل

صد برگ با صد زبان

می گوید ت به نیابتم

هر شب و روز

      آ غاز صبح بود

            آن لحظه

                   که طلوع  عشق

                          در شبنم جانم

                           به هزار نقش

                                       تجلی کرد.

که یکبار بگویمت و آزاد شوی.

نگاه هایم به جاده ای بود

که تنی خسته

در کوله بار سفر خویش

                                      _سوغات عشق را انبوه داشت

و می آمد از بیراهه های زمان

و حضورم به پیشوازش

                                   _  قصه ای دیرینه بود

                                که وصالش

                                                _  هنوزم طعم تازگی دارد.

می چکد آهم

چون شبنمی از سینه گل سرخ

                                              _در گوشه باغچه زندگی تو

                  دریغا که می دانم عاقبت پرپر می شوم.

نه، نمی توانم دروغ بسرایم

               واین حقیقتی است

                                         _ که نجوای نگاهت

                                                                         اغوا گریست

و ترانه های آسمانی ام رنگ چشمان تو را گرفته است.

روزها، می خواهم تو طلوع کنی

و شب،بسترم بوی تورا یاد گرفته است

نه ، نمی توانم دروغ بسرایم

                                           عشق پیری ام پا گرفته است.

درهیچ زمانی از آن لحظه فارغ تر از پوچ نبودم

که ثقل نگاهی عریان

هجوم همه چیز بود

                           _  بر حریم احساس شاید عشق

حریقی چون شعری تر

برخاطر جان نشسته بود

در هیچ زمانی از آن لحظه

                          _مغلوب تر از هیچ نشده بودم

در هیچ زمانی صید پاسخ چرا ماندنم

سپیده نامت می دهم

چون شب فرو می بندد چتر تاریکی را

                                 - همه هجوم یاد توست   

در این دشت

در این محنتکده عمر

چون امید فرو می بندد چشم

                                 _همه هجوم نام توست

راز شب با نام متبرک تو

                                   _ بوی عطر می گیرد

 عشق با رفاقت تو

                                  _ سوی عرش می گیرد

                           ودل من همه پهن بر گام توست.

آغوش باد پر از سبزه و علف دشت

لب گل ها نشسته بر جوی بارها

باغ ها آبستن میوه های ترد

ابر ها در هر سوی آسمان

_ کودکانه رقصانند.

و عشق از هر سوی بر دلم جاری می شود.

سرود عارفانه گیاه و بلبل

و سماع رندانه قلمه های تبریزی

دلم را به سوی عشق جاری می کنند.

ای خاطره های بارانی

ای روزهای خیس ودور از چترهای

- محافظه کاری

ای کوچه های تر شده از معاشقه دست و نگاه

ای لحظه های پر ترنم از نفس و هراس

در این روز بارانی

صید یادتان

- صید لحظه های جوانی است

..........................گرامی باد.

قالی خیالم رنگین است

از آنکه :

               سر به دار توام.